Dag 9, Zaterdag 9 januari

We zijn op weg naar Dilinie, een leverancier van houten puzzels als we worden gebeld door het hotel waar we vanmorgen uit zijn vertrokken. Of de sleutel van de hotelkamer ook nog hebben! Ja hoor, stom, stom, stom (^%@E#&%$%, de sleutel zit nog in mijn broekzak. Vanmorgen bij het uitchecken werd er nog naar gevraagd en ik dacht dat de sleutel in de kamer wat achtergebleven toen de koffers werden opgehaald. Gelukkig is de weg naar Dilinie een zijweg van de hoofdweg naar het zuiden. We moeten zo wie zo deze zijweg weer terugrijden en dan moeten we de hoofdweg nog een kwartier terug rijden naar het noorden. Enfin, we zijn daardoor gelukkig niet al te veel tijd kwijt. Na wat zoeken vinden we weer de woning van Dilinie. Na een hartelijke ontvangst gaan Tinie en Loes alvast beginnen met bestellen en Cees en ik (Jan) gaan aan de achterzijde van de woning de werkomgeving bekijken. Er zijn twee nieuwe vertrekken bijgebouwd. De achterste ruimte wordt gebruikt voor zagen en schuren. Dan is er een verfafdeling en een inpakafdeling. Alles is vrij klein. Het schilderwerk wordt veelal bij thuiswerkgroepen gedaan.

We hebben het over de stoffige werkomstandigheden en het gebruik van mondkapjes. Die zijn wel beschikbaar maar door de temperatuur/luchtvochtigheid niet al te prettig in gebruik. De zagers gebruiken wel een zakdoek voor hun neus. Als Cees en ik terugkomen krijgen we een bakje thee met allerlei lekkernijen. We nemen afscheid en gaan nu eerst de sleutel terug brengen. Op weg naar het zuiden gaan we naar een betonfabriek. Als we aankomen denk ik dat we bij een straatstenenfabriek zijn beland. Ze maken die hier namelijk, ik denk als opvulwerk voor rustige tijden. We krijgen hier bij de ontvangst zelfs aardbeien geserveerd. We kijken wat rond en vragen samples te maken van een schaal, een zon en maan en wat tuinbeelden. Rond de 20e komen ze langs met de monsters. We vervolgen onze reis en gaan een project van de Friese Wouden bekijken. Met alleen een folder zonder adres of telefoonnummer krijgen we met het nodige speurwerk toch de juiste informatie en bezoeken de werkplaats. Alles ziet er tip/top uit. Kunstenaars beschilderen daar met de hand aardewerk. Elk bord, kopje, schoteltje of olifant ziet er anders uit. Echt heel mooi. Na de rondleiding hebben we nu nog één adres te gaan. De leverancier van de houten, beschilderde olifanten e.d. staat met zijn vrouw en kinderen al op de uitkijk. Deze mensen zijn zo blij om Tinie te zien. Er worden weer de nodige dingen besteld. Ondertussen worden we heftig belaagd door de nodige muskieten. De propeller gaat aan, de Deet komt te voorschijn en ook een muskieten verdrijf spiraal wordt onder de tafel aangestoken. We krijgen een bakje thee en door de blijdschap van deze mensen worden we allemaal ook nog eens voorzien van elk een cadeautje. Het is dan al donker (het is een uur of zes ’s avonds) en we moeten nog een kwartier verder rijden als we in het Star Light Hotel aankomen. Een klein (14 kamers) hotel met zwembad en schone luxe kamers. We zijn de enige gasten dus voor ons is dat top, maar voor deze mensen natuurlijk niet fijn. Het hotel ligt net iets te ver van zee en daardoor is met minder in trek. We gaan lekker even zwemmen en opfrissen en dan eten we buiten met ons vijven. George (de chauffeur) hebben we ook gevraagd mee te eten. Morgen hebben we hier een lekkere rustdag en dat voelt geweldig.