Dag 8, Vrijdag 8 januari

Het is zaterdagmorgen kwart voor negen. We zijn net vertrokken richting het zuiden. Gisteren was het er niet van gekomen om het verslag bij te werken en dus doe ik het nu in een hobbelende en bobbelende auto. Na het standaard ochtendritueel zijn we gisteren begonnen met Midaya, een keramiek fabriek. De kreukelbekers (voor de kenners) worden er gemaakt. Het is maar goed dat we op de heenweg even bellen. Men was daar in de veronderstelling dat we zaterdagmorgen zouden komen! Enfin, we zijn desondanks welkom. Na een uurtje rijden komen we aan en gaan naar de showroom. Nou ja, een wat stoffige kamer op de verdieping met een houten vloer. Op deze vloer staan kasten vol met aardewerk. Toen ik dus iets te dicht langs één van deze kasten liep gebeurde het……………………………. Rinkel de Kinkel en toen lag er het één en ander in gruzelementen op de grond. No problem, en dus gaan we proberen nieuwe dingen te bestellen. Na een koele cola (in plaats van koffie, waar we wel heel veel zin in hadden) gaan we de fabriek bezichtigen. Er werken zo’n 275 mensen die geconcentreerd zitten te werken. Praten onder het werk vind de baas niet goed. Je moet je kunnen concentreren met waar je mee bezig bent. Hierdoor is het prettig rustig in de fabriek. Jammer genoeg mogen we niet fotograferen of filmen. Er zijn allerlei secties. Een ontwerpafdeling, een mallen maak afdeling, een klei afdeling, een schilder en decoreerafdeling, een ovenafdeling en een inpakafdeling. Geloof het of niet, zelfs een ziekenboeg is bij dit bedrijf aanwezig. Met een presentje nemen we afscheid en gaan naar de vervoerder die de goederen verzameld en zorgt dat alles per container naar Nederland gaat. We zijn door het drukke verkeer een uur te laat. Diruni, de contactpersoon van Tinie moet onverwachts naar het ziekenhuis. Haar zoontje van 4 jaar is gevallen en moet gehecht worden. Geen probleem, we gaan uit eten met de collega van haar. Voor de variatie eten we Italiaans. Hmmmm, lekker tagliatelli, spaghetti en andere lekkere dingen. Aansluitend gaan we naar een nieuw contact. Knuffels worden er gemaakt. In wat in eerste instantie een normaal huis leek (en ook is) werken wel 35 dames aan het maken van knuffels. Het ziet er goed uit. We maken foto en filmopnamen voor de nieuwe presentatie en bestellen een aantal poppen. De laatste afspraak van de dag is komen te vervallen en dus zijn we tegen een uur of zes terug in het hotel. Lekker even zwemmen of een knippertje en om half acht diner. Zo is de eerste week al weer voorbij gevlogen.