Dag 23, Zaterdag 23 januari

Alsof er met duizend hogedrukspuiten aan de buitenkant tegen het vliegtuig wordt gespoten, zo klinkt het ongeveer al zes uur. We zijn ongeveer tien minuten te laat vertrokken uit Colombo (geplande tijd was 02:15 uur) Doordat ik vooraf had ingecheckt met de computer en wat nieuwsgierig van aard was, kwam ik er achter dat we niet langer in de hele lange rij hoefden te blijven. In no time konden we onze koffers droppen bij een speciale balie. Zoals gebruikelijk daarna was rond-shoppen en een lekker bakje koffie drinken. Gisteravond toen we voor de laatste keer uit eten gingen wilde het toeval dat we nog even met Mac (de assistent van Herman Steur) belden om te vragen hoe het met zijn zoon ging. Herman en Mac waren uit eten geweest in de buurt en spontaan kregen we hen op bezoek in de eettent waar de zaten te eten. Heel gezellig en ongedwongen hebben we wat zitten kletsen. Loes moest en zou nog een cadeautje krijgen dus Mac werd nog even naar de winkel gestuurd om een mooie parelketting te kopen. Herman heeft zelfs nog “lang zal ze leven” gezongen voor Loes.

Het is onvoorstelbaar hoe snel de drie weken voorbij gevlogen zijn. We hebben veel gereisd en veel leveranciers kunnen bezoeken. Tussendoor was er af en toe even tijd voor wat ontspanning en zeker het bezoek aan de vluchtelingenkampen heeft veel indruk gemaakt. George en Luccien hebben ons veilig en zonder brokken door het chaotische verkeer kunnen loodsen en zijn als vrienden met ons opgetrokken, bij Nimal voelden we ons thuis en bij Indira en Rolf werden we verwend in hun mooie huis en gastenverblijf. We verlaten Sri Lanka en onze vrienden met weemoed, maar troosten ons met de gedachte dat we terugkomen.

Alle lezers van deze blog bedankt voor hun reacties en hun belangstelling, ook namens Cees, Loes, Tinie en mezelf.