Dag 18, Maandag 18 januari

Het is bewolkt en af en toe valt er regen. Het is denk ik zo’n 25 graden. Vanmorgen toen we op stonden was het terras verbouwd omdat er een bruiloftsfeest gaat plaats vinden. Het is niet druk in Giritale, als we ontbijten zitten we bijna alleen in de eetzaal. Er staat een ontbijtbuffet voor de gasten, maar dat is wel wat overdreven voor 6 mensen in de eetzaal. Er staan vier obers in de startblokken om de lege bordjes van tafel te halen. Dat eet niet echt ontspannen. Enfin, we besluiten alvast de koffers te pakken en in de auto te doen omdat we vanwege de bruiloft dat denkelijk niet meer makkelijk kunnen doen, zonder door het feestgedruis te moeten. Tegen elf uur vertrekken we naar Dambula. We zullen Lucien daar treffen. Hij is onderweg met melkpoeder en speelgoed voor de kinderen. We gaan straks deze spullen uitdelen in een vluchtelingenkamp van met name de Tamils. Dankzij connecties met de Lions-club hebben we naar het schijnt als eerste buitenlanders toestemming gekregen om de kampen te mogen bezoeken. Dat schijnt heel erg uitzonderlijk te zijn, dus kijken we er met spanning naar uit. In het vluchtelingenkamp verblijven ruime 10000 mensen! Dan zijn de spullen die we gaan brengen een druppel op de gloeiende plaat, maar beter iets dan niets is ons motto.

Het is gelukt, we zijn in één van de kampen geweest. Op de heenweg stond op een afgesproken plek een generaal (of zo iets) klaar en deze persoon is vervolgens in de bus van Lucien meegereden. Wij zaten in het tweede busje, en voor Lucien reed een grote vrijgeleide bus. De controleposten waren over onze komst geïnformeerd en dus konden we vrij doorrijden naar het vluchtelingenkamp. Op weg er naar toe werden we een beetje stil. Heel veel huizen aan de weg met rondom een grondwal en/of zandzakken zodat ze als een soort kogelvrije plek konden worden gebruikt. Ook kwamen we onderweg watertanks tegen van hulporganisaties. Daarna uitgebreide velden met tenten of noodwoningen / gebouwen. Heel veel van deze noodvoorzieningen. Op de plaats van bestemming aangekomen zaten de, meest vrouwen en een enkele man al klaar in een soort open vertrek met stoelen. De vrouwen hadden (soms huilende) kinderen op schoot. Na wat toespraken en uitleg aan de mensen werden eerst de speelattributen aan één spelleider officieel overhandigd en daarna kwamen de vrouwen naar voren om een zak of doos melkpoeder in ontvangst te nemen. Veel van hen zullen in de oorlog hun man of vader verloren zijn. Het was om stil van te worden. De kolonel van het kamp was positief gestemd en had de verwachting dat de mensen met 2 á 3 maanden weer terug konden naar huis. Materiaal voor herstel van de schade aan huizen wordt door de regering ter beschikking gesteld en ook krijgen de mensen 250 dollar mee om weer wat geldmiddelen te hebben. We praten nog wat na met de kolonel en bedanken hem voor deze mogelijkheid. Voldaan vertrekken we daarna naar ons hotel.