Dag 23, Zaterdag 23 januari

Alsof er met duizend hogedrukspuiten aan de buitenkant tegen het vliegtuig wordt gespoten, zo klinkt het ongeveer al zes uur. We zijn ongeveer tien minuten te laat vertrokken uit Colombo (geplande tijd was 02:15 uur) Doordat ik vooraf had ingecheckt met de computer en wat nieuwsgierig van aard was, kwam ik er achter dat we niet langer in de hele lange rij hoefden te blijven. In no time konden we onze koffers droppen bij een speciale balie. Zoals gebruikelijk daarna was rond-shoppen en een lekker bakje koffie drinken. Gisteravond toen we voor de laatste keer uit eten gingen wilde het toeval dat we nog even met Mac (de assistent van Herman Steur) belden om te vragen hoe het met zijn zoon ging. Herman en Mac waren uit eten geweest in de buurt en spontaan kregen we hen op bezoek in de eettent waar de zaten te eten. Heel gezellig en ongedwongen hebben we wat zitten kletsen. Loes moest en zou nog een cadeautje krijgen dus Mac werd nog even naar de winkel gestuurd om een mooie parelketting te kopen. Herman heeft zelfs nog “lang zal ze leven” gezongen voor Loes.

Het is onvoorstelbaar hoe snel de drie weken voorbij gevlogen zijn. We hebben veel gereisd en veel leveranciers kunnen bezoeken. Tussendoor was er af en toe even tijd voor wat ontspanning en zeker het bezoek aan de vluchtelingenkampen heeft veel indruk gemaakt. George en Luccien hebben ons veilig en zonder brokken door het chaotische verkeer kunnen loodsen en zijn als vrienden met ons opgetrokken, bij Nimal voelden we ons thuis en bij Indira en Rolf werden we verwend in hun mooie huis en gastenverblijf. We verlaten Sri Lanka en onze vrienden met weemoed, maar troosten ons met de gedachte dat we terugkomen.

Alle lezers van deze blog bedankt voor hun reacties en hun belangstelling, ook namens Cees, Loes, Tinie en mezelf.

Dag 22, Vrijdag 22 januari

Vandaag hebben we nog wat kleine afspraken en boodschappen op het programma staan. Vanmorgen hebben we ontbeten en daarna met de dames van Indira koffie met gebak getrakteerd omdat vandaag Loes jarig is. Ik ben in Negombo naar de kapper geweest voor 250 roepees = ongeveer één euro vijftig. Daarna naar de foto-afdruk-winkel om wat foto’s van de opening van de kleuterspeelplaats te laten afdrukken. Cees en Loes doen ik Negombo wat boodschappen en ik laat me door een toektoek terug brengen naar het Goldi Sands Hotel, waar Tinie een aantal afspraken heeft met nog een tweetal leveranciers. We lunchen bij een Pizza restaurant en bespreken vast een tafel in een anders restaurant voor vanavond. Zo meteen gaan we nog bij Nimal de daar achtergelaten winterkleren ophalen. Voor de rest van de middag hebben we verder vrij dus kunnen we nog lekker even het zwembad induiken en misschien even wat voorslapen voor de lange nacht.

Dag 21, Donderdag 21 januari

We zijn nu op de terugweg van Kalpitiya, het is inmiddels half vijf plaatselijke tijd. Voor een bezoek aan Kalpitiya moet je wel een dag uittrekken. Vanaf Negombo is het ruim 3 uur rijden en vooral het laatste uur is de weg zeer slecht. Er was door Jan Kuipers en zijn vrouw een leuk programma bedacht. Na het welkom bij het nieuwe, door jan opgerichte VVV kantoor, reden we achter jan aan over zandweggetjes, waterkuilen en andere terrein omstandigheden. Aan het eind van dit pad kwamen we uit bij het water van de lagoon. Hier stond een soort gastenverblijf, zoals je dat ook wel kent van de reclame van de Madedieven. In het water een soort open huis op palen met stretchers, tafels en stoelen en een eenvoudig keukenblokje. Aan de steiger een motorbootje. Na een bakje koffie met chocoladegebak zijn we met z’n allen in het bootje gestapt en naar een kerkje op een nabijgelegen eiland gevaren. (Met acht man aan boord was het bootje zo zwaar beladen, dat we vast aan de grond lagen, dus de heren de broekspijpen omhoog en overboord om de boot van de kant te krijgen) Het was warm en zonnig met ook een stevige bries, dus af en toe een plens zout water over je heen. Bij het kerkje aangekomen gingen een aantal van ons op zoek naar “mosselen” en Cees heeft wat foto’s van het kerkje gemaakt. Op de terugweg naar het Madedieven verblijf passeerden we een visserman, dus daar werden wat verse vissen gekocht voor de maaltijd die na terugkeer op het programma stond. Na deze lekkere maaltijd zijn we tegen kwart over vier vertrokken zodat we op tijd terug zijn in Negombo. Daar zijn we uitgenodigd door Rolf en Indira om de de Zwitserse dame te gaan eten. In elk geval is daar de cordon bleu heerlijk en ook de cappuccino is daar uit de kunst. Het is vandaan een heerlijke vakantiedag geweest. Morgen nog wat laatste gesprekken en nog wat boodschapjes doen en nog even naar de kapper. (was er door de grote drukte nog niet van gekomen)

Dag 20, Woensdag 20 januari

Het gaat goed, we liggen op schema denk ik. Het is nu half vier en ik zit in de auto op een hobbelende weg dit verslag te tikken. Vanmorgen zijn we begonnen met het openen van een aantal speeltoestellen bij een kleuterschool voor arme kinderen. Via Lankalamai zijn hier een aantal speeltoestellen (schommel, glijbaan en draaimolen) geplaatst. Hier worden dan weer een aantal festiviteiten aan gekoppeld, kandelaar ontsteken en toespraken. Daarna thee met gebak en andere snacks. Als dit afgelopen is gaan we even dagzeggen bij Lal en Rosita en hun kinderen. De dochter des huizes gaan komende zaterdag trouwen. Na een bakje koffie gaan we richting Hasjini, een vriendin van Tinie die ze al 24 jaar kent. Hier lunchen we en praten weer bij. Na een uur rijden komen we aan bij Asian Toys waar we op verzoek van de klant een levering bestelde krukjes fotograferen. De betonleverancier waar we eerder waren is hier ook naar toe gekomen en toont ons een aantal monsters. Zo blijven we tenminste nog een klein beetje op schema. De komende twee afspraken proberen we ook te combineren, dat scheelt een boel reistijd in het drukke Colombo. Het is denk ik ruim 30 graden en zonnig. In de auto met airco is het goed uit te houden, maar als we uitstappen dan is het eerst wel even wennen. We zweten wat af. Cees, Loes en Tinie zijn nu in een giftshop op zoek naar nieuwe leuke artikelen terwijl ik nu rustig in de stilstaande auto zit te schrijven. Met wat nieuwe ideeën vertrekken we naar een mooi restaurant bij de golfbaan waar we de laatste twee afspraken hebben. Diruni en Thusita zijn allebei hier uitgenodigd, zodat we niet van hot naar her door het drukke Colombo hoeven te rijden. Als we klaar zijn met deze gesprekken besluiten we hier ook nog maar wat te eten. Tenslotte is het spitsuur in Colombo en dan komen we ook niet door het verkeer. Tegen negen uur vertrekken we dan richting Negombo. Het is dan al redelijk rustig op de weg. Morgen gaan we naar Jan Kuipers en zijn nieuwe Srilankaanse vrouw in Kalpitiya.

Het looppad naar het paradijs

Ons verblijf voor de laatste drie dagen in Sri Lanka

Dag 19, Dinsdag 19 januari

We zijn nu in het paradijs aangeland. We mogen logeren in de gastenverblijven van Indira en Rolf en echt, het is als in een sprookje. Balzalen van slaapkamers, en strakke moderne badkamer met betonlook en een heus zwembad in de woonkamer. Daar ben ik dus net maar even in geplonsd. Het was lekker koud omdat het zwembad niet de volle zon krijgt. (het dak ter plaatse van het zwembad ontbreekt in de woning) We zijn vanmorgen vertrokken uit Annaratnapura. Op weg naar Negombo, waar we dus nu zijn hebben we een tussenstop gemaakt in Kurrunagele bij Selyn, de leverancier van onder andere kinderschortjes, theedoeken en knuffels. Er is weer een bestelling geplaatst. Aansluitend gaan we uit eten bij een restaurant aan een meer. Een lekker koel briesje maakt de temperatuur heerlijk aangenaam. Na het eten gaan we nog langs bij de winkel van Selyn. Deze is afgelopen jaar fors uitgebreid en gemoderniseerd. Hier zien we ook weer een aantal nieuwe artikelen waar nog nadere informatie over zal volgen. Tegen half vier vertrekken we richting Negombo waar we tegen zes uur aankomen bij ons verblijf voor de laatste drie dagen. De woning en gastenverblijven zijn gebouwd door een aannemer die 53 jaar geleden vertrokken is uit Zweden en na vele omzwervingen via Amerika, Nederland, België, Rusland enzovoort uiteindelijk op Sri Lanka is neergestreken. Het is een heel aardige man en ook zijn vrouw Indira is een gezellige gastvrouw / vriendin. Morgen gaan we naar Colombo en hebben daar een stuk of zeven afspraken. Het wordt dus een drukke dag.

Dag 18, Maandag 18 januari

Het is bewolkt en af en toe valt er regen. Het is denk ik zo’n 25 graden. Vanmorgen toen we op stonden was het terras verbouwd omdat er een bruiloftsfeest gaat plaats vinden. Het is niet druk in Giritale, als we ontbijten zitten we bijna alleen in de eetzaal. Er staat een ontbijtbuffet voor de gasten, maar dat is wel wat overdreven voor 6 mensen in de eetzaal. Er staan vier obers in de startblokken om de lege bordjes van tafel te halen. Dat eet niet echt ontspannen. Enfin, we besluiten alvast de koffers te pakken en in de auto te doen omdat we vanwege de bruiloft dat denkelijk niet meer makkelijk kunnen doen, zonder door het feestgedruis te moeten. Tegen elf uur vertrekken we naar Dambula. We zullen Lucien daar treffen. Hij is onderweg met melkpoeder en speelgoed voor de kinderen. We gaan straks deze spullen uitdelen in een vluchtelingenkamp van met name de Tamils. Dankzij connecties met de Lions-club hebben we naar het schijnt als eerste buitenlanders toestemming gekregen om de kampen te mogen bezoeken. Dat schijnt heel erg uitzonderlijk te zijn, dus kijken we er met spanning naar uit. In het vluchtelingenkamp verblijven ruime 10000 mensen! Dan zijn de spullen die we gaan brengen een druppel op de gloeiende plaat, maar beter iets dan niets is ons motto.

Het is gelukt, we zijn in één van de kampen geweest. Op de heenweg stond op een afgesproken plek een generaal (of zo iets) klaar en deze persoon is vervolgens in de bus van Lucien meegereden. Wij zaten in het tweede busje, en voor Lucien reed een grote vrijgeleide bus. De controleposten waren over onze komst geïnformeerd en dus konden we vrij doorrijden naar het vluchtelingenkamp. Op weg er naar toe werden we een beetje stil. Heel veel huizen aan de weg met rondom een grondwal en/of zandzakken zodat ze als een soort kogelvrije plek konden worden gebruikt. Ook kwamen we onderweg watertanks tegen van hulporganisaties. Daarna uitgebreide velden met tenten of noodwoningen / gebouwen. Heel veel van deze noodvoorzieningen. Op de plaats van bestemming aangekomen zaten de, meest vrouwen en een enkele man al klaar in een soort open vertrek met stoelen. De vrouwen hadden (soms huilende) kinderen op schoot. Na wat toespraken en uitleg aan de mensen werden eerst de speelattributen aan één spelleider officieel overhandigd en daarna kwamen de vrouwen naar voren om een zak of doos melkpoeder in ontvangst te nemen. Veel van hen zullen in de oorlog hun man of vader verloren zijn. Het was om stil van te worden. De kolonel van het kamp was positief gestemd en had de verwachting dat de mensen met 2 á 3 maanden weer terug konden naar huis. Materiaal voor herstel van de schade aan huizen wordt door de regering ter beschikking gesteld en ook krijgen de mensen 250 dollar mee om weer wat geldmiddelen te hebben. We praten nog wat na met de kolonel en bedanken hem voor deze mogelijkheid. Voldaan vertrekken we daarna naar ons hotel.

Dag 17, Zondag 17 januari

We zijn nu aangekomen in het Giritale Hotel. Vanmorgen om zes uur ging de wekker omdat we om zeven uur zijn vertrokken naar de kerk van Father Bennette. Dit is een priester die via Lankalamai geld heeft gekregen voor de schooluniformen voor de arme kinderen. Deze priester kon assistent van de bisschop worden, maar hij verkoos het om arm bij de armen te leven. Dat kan alleen maar respect geven. Om acht uur, net voordat de mis begon, kwamen we aan in de kerk. De kerk was ongeveer half vol toen wij in de banken schoven, maar gedurende de mis kwamen er steeds nog mensen binnen. Dat is hier heel normaal. De mensen komen van verre (het is de enige Katholieke kerk in de omgeving) en soms moet men lopend of met een bus of toektoek komen. Het is erg indrukwekkend om te zien hoe eerbiedig hier nog het geloof beleden wordt. (De vrouwen dragen in de kerk nog veelal hoofddoekjes als respect voor Maria) Na afloop van de kerkdienst hebben we ontbeten bij vader Father Bennette. Voor ons vreemd, maar als wij eten, dat is het in Sri Lanka de gewoonte dat de gastheer/gastvrouw niet mee eten. Er is eten in overvloed, terwijl wij ook geen oneindige maag hebben. Na het eten krijgen we een rondleiding bij de naastgelegen school. Het is deels van monniken en deels een regeringsschool. Totaal gaan er zo’n 2000 kinderen naar school. De kinderen hebben op zondagmorgen na de mis catechese en de ouder praten in tussentijd op het schoolplein na totdat de kinderen weer uit school komen. Door de dansjuf is er speciaal voor ons met een viertal leerlingen een dans ingestudeerd, dus krijgen we een privé voorstelling. Dan is het inmiddels al 12 uur geweest en vertrekken we richting Pungcraft om nog een aantal gevlochten tassen, placemats en raamhangers te bestellen. 2 kilometer verderop duiken we daarna in het Giritale zwembad en hebben verder de middag vrij.

Dag 16, Zaterdag 16 januari

We hebben vanmorgen wat uitgeslapen en daarna ontbeten, met uitzicht op de Sigiriya rock. We zagen er al mensen op de top. Het is een best hoge berg en het is ook een hele klim langs wenteltrappen en smalle treden langs de rots. Zo meteen gaan we naar de plek van de nieuwe olifantenpoeppapier fabriek. Maximus gaat hier in de buurt een nieuwe fabriek bouwen omdat de oude fabriek nog al eens te kampen heeft met overstromingen. Daarna ben ik van plan om voor waarschijnlijk 50 eurocent mijn haar te laten knippen. Voor het eerst dat we hier zijn regent het overdag zo af en toe. Het schijnt dat er deze dagen ook een soort zonsverduistering plaats vind. Het is tenminste minder zonnig en warm als de afgelopen dagen. Op zich is dat wel aangenaam. 30/35 graden is toch voor ons wel aan de warme kant. We hebben uitstekend geslapen, het is hier heel erg rustig omdat we in het buitengebied vertoeven. Vanmorgen werden we gewekt door de vele vogels die hier voorkomen. Van de 120 huisjes zijn er nu zo’n 70 bezet en daardoor is er wat leven in de brouwerij. 3 jaar geleden is Tinie hier ook geweest en toen zaten ze met z’n drieën in de eetzaal. We hebben de indruk dat het toerisme toch wat begint aan te trekken. Vooral Russen hebben Sri Lanka ontdekt, we komen ze tenminste zeer regelmatig tegen. De massage van gisteren is goed bevallen, dus gaan we vandaag nog maar een keer. De 2 dames en 2 heren die er werken beginnen ’s morgens om half acht. Gisteren waren wij om 6 uur ’s avonds de eerste klanten. Dit hotel wordt vooral door mensen geboekt die bijvoorbeeld overdag op safari gaan of het hotel gebruiken als slaapplaats. De weg naar het hotel was niet al te best dus het was een grote verrassing om aan het eind van de weg op zo’n paradijselijk plekje uit te komen.

Dag 15, Vrijdag 15 januari

De dagen gaan nu wel erg snel voorbij. De laatste week is aangebroken. Het is merkwaardig dat we onze eigen taal aan het ontwikkelen zijn. Een hele preek is één pepermuntje en een halve preek is een stophoest. Dit omdat Cees vertelde dat een pepermuntje in elk geval de preek qua oplostijd moest kunnen doorstaan. Ook kwam ter sprake waarom een fiets niet een gasstel wordt genoemd en andersom. Tegenwoordig gasstellen we dus van de berg af! Vanmorgen zijn we uit Kandy vertrokken na een nacht in het penthouse. We hebben natuurlijk geen oog dicht gedaan, zonde van de tijd in deze kamer (grapje). Cees wilde graag bloemen of plantenzaad meenemen van voor Nederland onbekende plantensoorten. Jammer maar het schijnt niet de tijd daarvoor te zijn. Op weg naar Sigiriya, waar we twee nachten zullen verblijven, stoppen we bij de kruidentuin. We krijgen uitleg over allerlei soorten kruiden en aansluitend kunnen we ons laten masseren. Uiteraard volgt na afloop een bezoek aan de kruidenwinkel, daar is alles natuurlijk om begonnen. We lunchen in Dambula (bekend van de gouden Boeddha) Het recept en bijna standaard voor de dames sandwich kaas/tomaten en voor de heren fisch en chips (vis met patat). Hierna nog even naar de supermarkt om scheerschuim te kopen en dan nog een half uur rijden naar Sigiriya Village (een Hotel met allemaal huisjes) Thilanka was al goed maar hier noteren we voor de kamers een 9.5 dus eigenlijk uitmuntend. Het zie er gezellig en schoon uit. Straks gaan we ons lekker laten masseren. Hmmm. Dat is echt het toppunt van relaxen.

Dag 14, Donderdag 14 januari

Na het ontbijt bezoeken we eerst de olifantenpoeppapier fabriek. Door de enorme hoeveelheid regen in de afgelopen periode is de fabriek overstroomd. Er stond zo’n 60 cm water,dus de electromotoren van de diverse machines zijn onder water geweest en doen het niet meer. Ook een grote voorraad gereed product zijn verloren gegaan. We zullen de komende week Thusita hier nog over spreken. Aansluitend gaan we naar de badplaats van het olifantenweeshuis. De entree was voorheen 1200 roeppee en is denk ik door het aantrekkende toerisme verhoogd naar 2000 roeppee. (is ongeveer 12 euro)

Zo op het eerste gezicht zijn er niet veel olifanten, maar ze staan wat verborgen om de hoek van een aangrenzend restaurant. We maken wat foto’s en filmopnamen en om 12 uur, op een speciaal signaal racen de olifanten, die al klaar stonden, snel door de winkelstraat terug naar het olifantenweeshuis. Ik denk dat ze verlangen naar de middagmaaltijd. We rijden terug richting Kandy en onderweg gaan we uit eten bij een leverancier van Tinie. Op speciaal verzoek is er weer Wattalapam gemaakt en ook heerlijk vers gebrande cashew nootjes horen bij de rijst met curry. We gaan naar de winkel van de leverancier (aan een enorm drukke snelweg) en bestellen de nodige spullen. Op de terugweg gaan we nog langs bij Tony, een sri-lankaan die bevriend is met Ingrid (een bekende van Tinie) die heerlijke koffie verkoopt in zijn giftshop. We zoeken wat nieuwe dingen uit en komen tegen zes uur aan bij het Thilanka hotel. Daar wacht ons een grote verrassing. We hebben een kamer op de hoogste verdieping, heel groot en volgens ons een penthouse! Cees en Loes komen op uitnodiging ook maar even kijken en in de verte boven de bergen zien we het flitsen van het onweer. Om half acht gaan we naar het lopend buffet met weer een ander muziekbandje. We checken nog de mail en gaan dan lekker slapen.

Dag 13, Woensdag 13 januari

Na een zeer luxueus ontbijt in het Grand Hotel gaan we richting Kandy. Onderweg stoppen we bij de theefabriek en krijgen een rondleiding. Na afloop gratis thee en als echte Nederlanders nemen we er maar weer een chocoladegebakje bij. Ik moet zeggen, de thee smaakt daar uitstekend. In Kandy gaan we eerst lunchen in een restaurant met uitzicht over de stad. Hierna komen we terecht bij een meubelmakerij. Cees wilde dit graag zien en aangezien we er nu toch langs rijden stoppen we maar even. We gaan daarna naar mijn lievelingshotel Thilanka. We krijgen een welkoms drankje en de sleutels van de kamers. Het gaat wat anders als we gewend zijn in de afgelopen jaren. Het hotel is zo vol geboekt dat we heel strakke, modern ingerichte kamers krijgen met een betonlook. Op zich best wel mooi, maar we zitten er niet vrij. Iedereen loopt voor de ramen langs en dus moeten de gordijnen dicht als we wat privacy willen. Er staat één stoel en er is plek voor één koffer. We zullen er voor één nacht slapen en donderdag worden we verhuisd naar de vertrouwde kamers met aapjes op het balkon en zicht op de stad. Eind van de middag bezoeken we de Kandy dancers en hierna gaan we lekker eten in de openlucht eetzaal. Er is live muziek en zingen kunnen deze jongens ook. We vragen diverse nummers aan en genieten van de sfeer.

Onze eigen chauffeur

Tinie in de toektoek

Dag 12, Dinsdag 12 januari

Vanmorgen zijn we om negen uur vertrokken. We gaan vandaan naar Nuwara Eliya. Het is een plaats in de bergen. Lekker koel is het daar dus we kunnen even de warmte achter ons laten. Eerst gaan we op de koffie bij Ranjith. Hij heeft een klein winkeltje aan de weg waar hij houtsnijwerk verkoopt. De afgelopen jaren is het éénkamerhuisje waar hij met zijn gezin woonde door sponsoring van Wereldwinkels tot een enigszins normale woning uitgebreid. Nu de kozijnen ook geplaatst zijn is het huis goed bewoonbaar. We bestellen weer een aantal nieuwe dingen en gaan dan in de nieuwe huiskamer (betonnen vloer en golfplatendak, dus zo luxe is het nog steeds niet) koffie drinken en lekker vers fruit eten. We nemen afscheid en trekken nu de bergen is. Theeplantages en groenten velden trekken aan ons voorbij. De wegen in de bergen zijn de laatste jaren flink hersteld en ook nu nog zijn er naar het schijnt Japanners bezig met het herstellen van een aantal stukken van de weg. Onderweg stoppen we bij een restaurant met fantastisch uitzicht en eten daar wat. Na nog een ruim uur rijden komen we aan bij het Grand Hotel, een oud Engels hotel met veel hout en zachte stoelen. We checken in en gaan daarna koffie drinken met chocoladegebak. Dan lopen we naar het dorp en proberen of de geldautomaat nu wel geld wil geven op de pas van Loes. Helaas, pindakaas. We kopen zoute koekjes en drilpudding bij de supermarkt en in de bar van het Grand Hotel gaan we maar eens een cocktail uitproberen. Tegen acht uur gaan we dineren. In dit hotel kun je niet in korte broek of T-shirt in de dinerzaal verschijnen dus we doen maar wat nets aan. Live muziek en een zeer uitgebreid luxe buffet maken de avond compleet. De BLOG wordt bijgewerkt en weer is er een dag voorbij voordat we er goed en wel aan begonnen waren. De dagen vliegen voorbij. We zijn nu al over de helft!

Bij Ranjith

De winkel van Ranjith langs de weg.

Bij de zusters, de slaapzaal van de meisjes

   

                                                    Zo netjes staan de bedden in het gelid.

Reacties op de BLOG

Als jullie willen reageren op de BLOG kies dan voor reageren als : Naam/URL en vul vervolgens bij naam eventueel de naam in. Wij zijn blij met elke reactie en kijken daar naar uit.

Dag 11, Maandag 11 januari

We vertrekken om kwart voor negen deze dag. Het is ongeveer een uur rijden naar onze eerste afspraak, de leverancier van de granieten Boeddha’s. We komen er onderweg telefonisch achter dat er iets fout is gegaan met de tijd. Wij hebben negen uur tot half tien afgesproken. De mijnheer waar we een afspraak mee hebben is echter nog onderweg van Colombo en niet voor half twaalf aanwezig. Daar kunnen we gezien de planning niet op wachten. We gaan naar zijn huis en er tegenover werkt zijn broer.

Die wil ons wel naar de fabriek brengen. Cees en Loes hebben de productie van de granieten Boeddha’s nog nooit gezien, dus is het wel indrukwekkend hoe deze gemaakt worden. De werkplaats is nogal rommelig. Ze maken hier ook Boeddha’s van wel een meter of vier hoog en daar wordt deze werkplaats voor gebruikt. Op een ander plek zitten twee dames het graniet te zeven met kleine handzeefjes. Gelukkig hebben ze wel een doek voor mond en neus gebonden. Dat is ook wel nodig gezien het stof.

Even verderop zitten een aantal dames achter bureaus met witte tafelbladen het gezeefde graniet te ontdoen van de zwarte granietkorreltjes. Een Boeddha moet tenslotte wel puur wit zijn. We brengen de broer weer terug naar zijn kantoor. (het is de rechterhand van één van de ministers, komen we al rijdend achter) We gaan verder richting het zuiden en bezoeken de school die na de Tsunami door Lankalamai is gerealiseerd. De school gaat de 20e in gebruik genomen worden. Door gebrek aan leerlingen was dit er nog maar steeds niet van gekomen. Hierna gaan we naar een zusterhuis. Door een gift vanuit Nederland, speciaal voor een meisjeshuis zijn we hier door Lucien terecht gekomen. De zusters zijn superblij met onze komst. We kijken eerst bij de weeskinderen in de klas en geven hen wat aandacht, waar ze helemaal van opleven. We krijgen een rondleiding door het nieuwe gebouw met drie verdiepingen. Op de begane grond bevinden zich de eetzaal, de keuken, een kleine kapel en een leslokaal. Op de verdieping zijn een aantal slaapzalen en de sanitaire ruimten voor jongens en meisjes. De bovenste verdieping is het domein van de zusters. Na afloop bezoeken we nog de kerk waar we even stil zijn, ieder met zijn eigen gedachten. Hierna reizen we af naar Tissamahara. Een stijlvol, modern hotel met zwembad en zicht op de rijstvelden. Het water in het zwembad is zo warm dat het boven water koud aanvoelt. Na het buffet gaan we voldaan naar de kamer en zullen de volgende morgen de bergen intrekken.

Dag 10, Zondag 10 januari

Om 9 uur ontbijten we bij het zwembad. Vandaag is onze vakantiedag, dus doen we rustig aan. We nemen een frisse duik in het zwembad en om 11 uur gaan we aan de koffie. “Hebben jullie ook iets van cake?” vragen we. Jammer maar het wordt koffie zonder! Tussen de middag hebben we wel trek in een tosti, maar dat is denk ik niet helemaal duidelijk, we krijgen geroosterd brood met kaas en tomaten. Het smaakt uitstekend. Loes, Cees en Tinie worden bruin in de schaduw, en ik denk dat de zon niet zo sterk is, dus alleen de meest kwetsbare delen worden met factor 20 ingesmeerd. Dat is iets wat ik zal bezuren. Zo rood als een kreeft en toch wel behoorlijk verbrand probeer ik ’s avonds met after-sun de zaak nog wat te blussen. De hele dag lezen we wat, afgewisseld met een duik in ons privé zwembad. (Er zijn nog steeds geen gasten bijgekomen) Later in de middag zoeken we toch maar even de koelte van onze hotelkamer op om even af te koelen. Om 7 uur eten we op het dakterras. Het waait daar nog een beetje. Garnalencocktail, een uitgebreide hoofdmaaltijd met twee soorten rijst, aardappels en patatjes, frisse salade en een rode hele vis worden er geserveerd. Alles smaakt uitstekend, maar door mijn (ik denk) zonnesteek haal ik het toetje niet meer. Ik vertrek naar de koelte van de kamer en beland daarna in dromenland. Tinie, Cees en Loes tafelen nog wat na en gaan dan ook naar bed.

Het zwembad van het Star Light Hotel

De tafel is al gedekt, we kunnen zo gaan eten..

Dag 9, Zaterdag 9 januari

We zijn op weg naar Dilinie, een leverancier van houten puzzels als we worden gebeld door het hotel waar we vanmorgen uit zijn vertrokken. Of de sleutel van de hotelkamer ook nog hebben! Ja hoor, stom, stom, stom (^%@E#&%$%, de sleutel zit nog in mijn broekzak. Vanmorgen bij het uitchecken werd er nog naar gevraagd en ik dacht dat de sleutel in de kamer wat achtergebleven toen de koffers werden opgehaald. Gelukkig is de weg naar Dilinie een zijweg van de hoofdweg naar het zuiden. We moeten zo wie zo deze zijweg weer terugrijden en dan moeten we de hoofdweg nog een kwartier terug rijden naar het noorden. Enfin, we zijn daardoor gelukkig niet al te veel tijd kwijt. Na wat zoeken vinden we weer de woning van Dilinie. Na een hartelijke ontvangst gaan Tinie en Loes alvast beginnen met bestellen en Cees en ik (Jan) gaan aan de achterzijde van de woning de werkomgeving bekijken. Er zijn twee nieuwe vertrekken bijgebouwd. De achterste ruimte wordt gebruikt voor zagen en schuren. Dan is er een verfafdeling en een inpakafdeling. Alles is vrij klein. Het schilderwerk wordt veelal bij thuiswerkgroepen gedaan.

We hebben het over de stoffige werkomstandigheden en het gebruik van mondkapjes. Die zijn wel beschikbaar maar door de temperatuur/luchtvochtigheid niet al te prettig in gebruik. De zagers gebruiken wel een zakdoek voor hun neus. Als Cees en ik terugkomen krijgen we een bakje thee met allerlei lekkernijen. We nemen afscheid en gaan nu eerst de sleutel terug brengen. Op weg naar het zuiden gaan we naar een betonfabriek. Als we aankomen denk ik dat we bij een straatstenenfabriek zijn beland. Ze maken die hier namelijk, ik denk als opvulwerk voor rustige tijden. We krijgen hier bij de ontvangst zelfs aardbeien geserveerd. We kijken wat rond en vragen samples te maken van een schaal, een zon en maan en wat tuinbeelden. Rond de 20e komen ze langs met de monsters. We vervolgen onze reis en gaan een project van de Friese Wouden bekijken. Met alleen een folder zonder adres of telefoonnummer krijgen we met het nodige speurwerk toch de juiste informatie en bezoeken de werkplaats. Alles ziet er tip/top uit. Kunstenaars beschilderen daar met de hand aardewerk. Elk bord, kopje, schoteltje of olifant ziet er anders uit. Echt heel mooi. Na de rondleiding hebben we nu nog één adres te gaan. De leverancier van de houten, beschilderde olifanten e.d. staat met zijn vrouw en kinderen al op de uitkijk. Deze mensen zijn zo blij om Tinie te zien. Er worden weer de nodige dingen besteld. Ondertussen worden we heftig belaagd door de nodige muskieten. De propeller gaat aan, de Deet komt te voorschijn en ook een muskieten verdrijf spiraal wordt onder de tafel aangestoken. We krijgen een bakje thee en door de blijdschap van deze mensen worden we allemaal ook nog eens voorzien van elk een cadeautje. Het is dan al donker (het is een uur of zes ’s avonds) en we moeten nog een kwartier verder rijden als we in het Star Light Hotel aankomen. Een klein (14 kamers) hotel met zwembad en schone luxe kamers. We zijn de enige gasten dus voor ons is dat top, maar voor deze mensen natuurlijk niet fijn. Het hotel ligt net iets te ver van zee en daardoor is met minder in trek. We gaan lekker even zwemmen en opfrissen en dan eten we buiten met ons vijven. George (de chauffeur) hebben we ook gevraagd mee te eten. Morgen hebben we hier een lekkere rustdag en dat voelt geweldig.

De inkopers aan het werk bij Nelly

Dag 8, Vrijdag 8 januari

Het is zaterdagmorgen kwart voor negen. We zijn net vertrokken richting het zuiden. Gisteren was het er niet van gekomen om het verslag bij te werken en dus doe ik het nu in een hobbelende en bobbelende auto. Na het standaard ochtendritueel zijn we gisteren begonnen met Midaya, een keramiek fabriek. De kreukelbekers (voor de kenners) worden er gemaakt. Het is maar goed dat we op de heenweg even bellen. Men was daar in de veronderstelling dat we zaterdagmorgen zouden komen! Enfin, we zijn desondanks welkom. Na een uurtje rijden komen we aan en gaan naar de showroom. Nou ja, een wat stoffige kamer op de verdieping met een houten vloer. Op deze vloer staan kasten vol met aardewerk. Toen ik dus iets te dicht langs één van deze kasten liep gebeurde het……………………………. Rinkel de Kinkel en toen lag er het één en ander in gruzelementen op de grond. No problem, en dus gaan we proberen nieuwe dingen te bestellen. Na een koele cola (in plaats van koffie, waar we wel heel veel zin in hadden) gaan we de fabriek bezichtigen. Er werken zo’n 275 mensen die geconcentreerd zitten te werken. Praten onder het werk vind de baas niet goed. Je moet je kunnen concentreren met waar je mee bezig bent. Hierdoor is het prettig rustig in de fabriek. Jammer genoeg mogen we niet fotograferen of filmen. Er zijn allerlei secties. Een ontwerpafdeling, een mallen maak afdeling, een klei afdeling, een schilder en decoreerafdeling, een ovenafdeling en een inpakafdeling. Geloof het of niet, zelfs een ziekenboeg is bij dit bedrijf aanwezig. Met een presentje nemen we afscheid en gaan naar de vervoerder die de goederen verzameld en zorgt dat alles per container naar Nederland gaat. We zijn door het drukke verkeer een uur te laat. Diruni, de contactpersoon van Tinie moet onverwachts naar het ziekenhuis. Haar zoontje van 4 jaar is gevallen en moet gehecht worden. Geen probleem, we gaan uit eten met de collega van haar. Voor de variatie eten we Italiaans. Hmmmm, lekker tagliatelli, spaghetti en andere lekkere dingen. Aansluitend gaan we naar een nieuw contact. Knuffels worden er gemaakt. In wat in eerste instantie een normaal huis leek (en ook is) werken wel 35 dames aan het maken van knuffels. Het ziet er goed uit. We maken foto en filmopnamen voor de nieuwe presentatie en bestellen een aantal poppen. De laatste afspraak van de dag is komen te vervallen en dus zijn we tegen een uur of zes terug in het hotel. Lekker even zwemmen of een knippertje en om half acht diner. Zo is de eerste week al weer voorbij gevlogen.

Dag 7, Donderdag 7 januari

Het is nu half twaalf ’s-Nachts. We zijn net terug van Mount Lavinia, een super romantisch hotel uit de Engelse tijd. De portiers dragen nog witte korte broeken en hebben een typische Engelse witte tropenhoed op met zo’n rechtopstaande pin in het midden. Je moet maar niet denken dat je zelf een deur hoeft open te doen. Als je niet snel uit de auto stapt, dan wordt zelfs de autodeur nog voor je opengemaakt. Mocht je het teveel moeite vinden om zelf de auto naar de parkeerplaats te rijden, dan kan dat ook nog voor je geregeld worden.


We zijn op uitnodiging van Nelly in dit super mooie en luxe hotel. Als we nog even moeten wachten op de komst van Nelly en haar twee zonen kunnen we nog mooi even de mail checken. Zo langzaam de internetverbinding met de dongel in Villa Ocean View is, zo snel is dit in Mount Lavinia. We kunnen nu tenminste op een beetje normale snelheid surfen en de vele mailtjes doornemen. Na een half uur komt Nelly (een houten speelgoedleverancier) binnen en na een drankje op het terras met zeezicht en live muziek + kaarslicht (we zouden bijna zijn gaan dansen als de muziek maar wat sneller had gespeeld) gaan we lekker genieten van het buffet. Voor het eerst krijg ik het echte vakantiegevoel te pakken. Heerlijk om zo even van de avond te genieten. Na het echt heerlijke eten nemen we afscheid van Nelly en haar zonen en omdat we op George (de chauffeur die Lucien tijdelijk gaat vervangen) moeten wachten kunnen we in de loge van het hotel nog even weer de rest van de mail checken. George arriveert om half 10 en we nemen afscheid van Lucien (die, omdat hij Nederlands verstaat, op precies het juiste moment de meest grappige opmerkingen maakt). George rijdt ons veilig met zijn prima personenbusje terug naar ons hotel in Wadduwa.

Vanmorgen zijn we eerst naar Kingdom Toys geweest. Van de 75 mensen werken er momenteel nog maar 25. Ook in Sri Lanka heeft de crisis zijn gevolgen. Tinie kent dit bedrijf al meer als 20 jaar, dus dat gaat ons allemaal wel aan het hart. Er worden weer de nodige zaken uitgezocht en besteld. We gaan aansluitend naar Nelly die er nog niet is als we aankomen. We zijn wat vroeger dan gepland. Er staan in de showroom weer een heleboel nieuwe ideeën op ons te wachten en er wordt veel besteld. Van één van de wereldwinkels is in het verleden geld beschikbaar gesteld omdat het aanwezige toilet niet meer door de beugel kon. Door deze gift is er nu een mooi nieuw toilet gerealiseerd. Het oude toilet wordt nu door de heren en het nieuwe door de dames gebruikt. Eén van de werknemers van Nelly heeft nog zoveel plezier aan zijn werk dat hij ondanks zijn leeftijd (69 jaar) nog steeds elke dag een aantal uren komt helpen. We hebben daarna wat tijd over dus gaan we weer naar hetzelfde hotel als gisteren om daar weer die lekkere cappuccino te drinken en een broodje te eten. Aansluitend gaan we de handdoekenweverij bekijken. Hier wordt met de hand en met machines geweven.

Vooral het machinaal weven maakt nogal veel kabaal dus geven we door aan het hoofdkantoor dat oordopjes wel zeer gewenst zijn. Zo proberen we de werkomstandigheden ook stukje bij beetje wat beter te krijgen. Na een bakje thee gaan we terug, richting Mount Lavinia waar dit verhaal mee begon. –jan-

Dag 6, Woensdag 6 januari

Het ochtendritueel is weer een beetje het zelfde als gisteren. We staan op om kwart voor zeven, eten om half acht en we vertrekken om kwart over acht. Onze eerste afspraak is bij Selective Designs. We worden hier hartelijk ontvangen door de familie. Er zijn weer een aantal nieuwe producten bedacht die grotendeels goed in de smaak vallen. (Selective Designs is een speelgoed leverancier) Tussen de bedrijven door worden we goed verzorgd met een kopje thee en heerlijke broodjes. De taken zijn goed verdeeld. Tinie en Loes overleggen wat er gekocht gaat worden, Cees maakt van de gekozen producten een foto (zodat we in Nederland straks tenminste nog weten wat we ook al weer gekocht hebben en ik zet de zaken, met aantallen en prijzen in de computer. We gaan vervolgens naar de showroomzolder om nog weer allerlei wat oudere producten opnieuw te bestellen. We waren om 9 uur aangekomen en om kwart over twaalf is het de hoogste tijd om naar Asian Toys te gaan. (de volgende speelgoedleverancier) Mahendra rekent al op onze komst en ook hier worden we weer voorzien van een bakje light thee. Op kantoor bespreken Tinie en Mahendra de Ifat lijst en de werkomstandigheden. We vertellen Mahendra dat hij het personeel moet voorlichten over de gevaren bij het niet gebruiken van veiligheidsmiddelen. In overleg komen we tot de conclusie dat het beter is deze zaken schriftelijk door middel van een bord aan de werknemers kenbaar te maken. Iedereen kan dan weten wat er aan veiligheidsmaatregelen genomen moeten worden. E.e.a. wordt terstond met de rechterhand van Mahendra besproken en zal in uitvoering worden genomen. Om drie uur hebben we de volgende afspraak, maar dat gaat niet lukken. Mahendra rekent er op dat we nu eindelijk (hij heeft het al drie jaar geprobeerd) met hem uit eten zullen gaan. Enfin, als compromis (omdat we anders in tijdnood komen) gaan we naar een hotel met heerlijke cappuccino en heerlijke “tonijn”broodjes en andere lekkernijen. We hebben eerst een half uur nodig om er te komen, eten dan denk ik in drie kwartier de lunch (het is inmiddels half vier) en zijn uiteindelijk om kwart voor vijf bij onze laatste afspraak van deze dag. Kandygs is een weverij. Zij weven zelf allerlei mooie stoffen (bekend van de mooie tassen en tafelkleden bij Lankalamai.) Vader, moeder en dochter ontvangen ons blij. Cees en Loes en Jan kijken even rond in de weverij en naaierij en Tinie gaat vast beginnen. We zoeken weer allerlei mooie dingen uit. Tafelkleden, handoeken met washandjes, placemats en tassen worden besteld. Het is uiteindelijk tegen half zeven dat we vertrekken. Om kwart voor acht zijn we terug bij het hotel. We zijn dan dus al met al zo’n 12 uur onderweg geweest. Voor het eten beginnen we maar met mail checken. De nieuwe laptop (SAMSUNG Netbook N140) werkt de hele dag al op batterijen en gaat nog steeds vrolijk door. Lucien de chauffeur kan zelfs aan tafel in het restaurant zijn mail controleren. Tinie schrikt zich een hoedje, 58 berichten. Veel daarvan is spam en omdat mail ophalen in Sri Lanka met een slakkengang gaat is dat des te hinderlijker. Enfin, ook dat lukt weer. Terug op de kamer moet ik nu nog de BLOG bijwerken en het verslag van deze dag schrijven. Inmiddels is het 11 uur ’s Avonds en ook mijn accu is nu wel leeg. Morgen om kwart voor zeven gaat de wekker weer, dus ga ik er voor vandaag mee stoppen. Morgen weer meer. –Jan-

Dag 5, Dinsdag 5 januari

Vanmorgen om half zeven, net voordat de mobiel begint te wekken zijn we wakker. Vandaag gaan we beginnen met onze rondreis. Eerst gaan we vier dagen naar Wadduwa, in het Villa Ocean View Hotel. Van daar uit kunnen wat makkelijker onze leveranciers in en om Colombo bezoeken. Zouden we dat vanuit de villa doen, dan zijn we vanwege het drukke verkeer elke dat twee uur voor de heen en twee uur voor de terugreis nodig. Dat is natuurlijk zonde van de tijd en van de energie. Na het ontbijt nemen we afscheid van Nimal en gaan eerst naar Gospel House, een speelgoedleverancier van Lankalamai. Siran en Modestes en hun moeder wachten al op onze komst. We worden hartelijk ontvangen en na de nodige uitwisselingen van allerlei privé wetenswaardigheden gaan we beginnen met uitzoeken van nieuwe dingen. Er staat het nodige klaar en met soms een op- of aanmerking of aanvullende extra wens komt er een aantal dingen uit die we gaan bestellen. Op de mini-laptop worden de artikelen, de prijzen en de aantallen ingevoerd. Straks kunnen we dan zien wat de inkoop, verkoop en adviesprijs zullen worden. Sommige dingen kunnen dan afvallen omdat deze te duur in de schappen zouden komen te liggen. Ook wordt er gesproken over de Ifat lijst, een lijst met zaken die gevraagd worden van de Ifat leden. (Ifat is een organisatie die staat voor eerlijke handel). Tegen twaalf uur zijn we eigenlijk nog niet helemaal klaar, maar de volgende afspraak staat al weer gepland. Op de terugweg gaan we weer naar Dialog (de telefoonmaatschappij) omdat de internetverbinding nog steeds niet aan de praat is. Jan besluit dan een dongel mogelijk een betere oplossing is. Zo gezegd, zo gedaan. Na een uur sta ik weer buiten met een heuse dongel. Kosten ca. 6000 roepees, omgerekend ongeveer 35 euro. Dat lijkt niet zo veel, maar in Srilankaanse begrippen is dat ruim een minimum maandsalaris. In Nederland zo dat, zeg maar 1500 euro zijn! Het internetten kost straks 100 roepees voor 5 uur, dat is ongeveer 12 eurocent per uur. Een lachertje voor Nederlandse begrippen. Zo zie je maar wat er voor verschillen in de wereld zijn. Door deze tussenstop loopt het programma nu toch wel wat uit. Er wordt mobiel overlegd met de twee nog te bezoeken leveranciers en we kunnen gelukkig wisselen. Nu hoeven we tenminste na de eerste leverancier niet meer terug te rijden naar de tweede leverancier. Om drie uur komen we aan. Lucien de chauffeur brengt ons zonder TomTom weer exact op de juiste plek in de hoofdstad Colombo. Echt heel knap vind ik.


Uit het noorden van het land is een leverancier met de bus naar deze afspraak gekomen. Daarvoor heeft ze zo’n zes uur in de bus gezeten. We zijn te gast bij de ZOA, een hulporganisatie die helpt met eventueel startkapitaal. Punkcraft, de leverancier die hier ook bij aanwezig is, heeft al eerder aan Tinie geleverd, maar ze hebben hulp gevraagd aan de ZOA omdat ze het niet op eigen benen kunnen. We wisselen de nodige zaken uit en binnenkort zullen er wat samples (monsters) klaar zijn. We wachten dit eerst maar even af en Tinie wijst er nogmaals op dat de kwaliteit heel goed moet zijn voor de Nederlandse markt. Later op onze rondreis komen we nagenoeg langs deze leverancier en zullen dan ook een afspraak maken. Tegen vier uur moeten we weer weg om naar de volgende leverancier Sarvodaya te gaan. Na ongeveer drie kwartier rijden komen we daar aan. Het ziet er armtierig uit. Stoffig en niet modern. De dames die we spreken schijnen ook niet te weten dat we zouden komen. Het blijkt een misverstand te zijn, we zijn via de verkeerde ingang binnengekomen en als dat één maal duidelijk is worden we binnendoor naar de juiste personen gebracht. Daar staan gelukkig wel de nodige nieuwe dingen klaar die er ook goed uitzien. Ook weer met de nodige aanvullingen wordt een bestelling geplaatst. Tussendoor vraagt men ons wat we willen drinken. Graag lichte thee zonder melk en zonder suiker. Je kunt wel raden wat we vervolgens krijgen. Thee met melk en suiker. Uit beleefdheid zeggen we er maar niets van en we doen net alsof we nog maar een jaar of vijf zijn. Toen dronken we geloof ik ook dit soort thee. Dan zijn we tegen zes uur klaar en kunnen vertrekken naar het hotel. Op reis daar naar toe eerst nog even nieuwe sandalen, een telefoonkaart en water kopen. Water uit de kraan is voor westerlingen niet echt hygiënisch zoals in de meeste vakantielanden. We checken in in het hotel. We hebben een soort huisjes, dus best wel luxe. Het is een groot hotel met twee zwembaden, een buitenbar, een nachtwacht, een eigen wasserij en keuken en al wat niet meer te verzinnen is. Onder het eten hebben we een beetje heimwee naar Nimal en ons eigen rustige huisje. Jammer, maar er is nu even geen weg terug. Morgen om kwart voor zeven gaat de wekker dus voor nu is dit even het einde van deze enerverende dag. Het was vandaag ongeveer 30 graden, dus leven we mee met alle koude omstandigheden in Nederland. –Jan-

Dag 4, Maandag 4 januari

Na weer een heerlijk ontbijt richting Negombo naar de telefoonwinkel om te kijken of het met de internetverbinding wil gaan lukken. Het bleek dat doordat het telefoonkaartje er in Nederland uit gaat, gaan de instellingen voor wat betreft het internet verloren. Jan heeft nu de codes om dat weer te herstellen, dus wie weet. Daarna naar de fabriek van de kruidenman om hem op te halen om met elkaar naar de kruidenplantages te gaan. Daar aangekomen hebben we gezien hoe saffraan, gember en citroengras groeit en hoe het geoogst wordt. De verschillende boeren hebben verteld hoe het werkt met de kruidenfabriek, de vaste afspraken voor wat betreft prijs en levering van de kruiden en de scholing voor gebruik van de grond en de bemesting ervan. Ook hoe de kruiden verder behandeld moeten worden. Daarna weer een heerlijke lunch en terug naar de fabriek waar we eerst een verhaal over het ontstaan van de fabriek kregen en een video hebben gezien, kopie gekregen voor presentaties en tenslotte een rondleiding. Eerst op blote voeten door een voetenbad, handen wassen en drogen, daarna witte jas aan, muts op en toen verder de fabriek in. In de eerste ruimte zaten een flink aantal meiden te giebelen en ondertussen kruiden in doosjes te doen. In de volgende ruimte mochten de jassen uit en de mutsen weer af en zagen we hoe meisjes vanillestokjes aan het controleren en bundelen waren. Zo alle ruimtes bekeken en uitleg gekregen , nog even thee gedronken in het kantoor en wat afspraken gemaakt. Hartelijk afscheid genomen en toen even schoenen en slippers gekocht en nog een kopje koffie bij de Belgische dame en toen weer naar de villa, waar Nimal weer voor een heerlijk diner had gezorgd, uiensoep, patat, gebakken aardappelen met spekjes, gehaktballen en sla. En als toetje watalapam.


Bij de koffie kregen we bezoek van de vrouw van Sarath,hij is een van de vroegere chauffeur en werkt nu in Italië, en zijn 2 dochters, en de buurvrouw met haar 2 zoons en dochter. De jongens hebben net een allebei een cursus Engels afgerond die door Lankalamai zijn bekostigd,en zijn nu op zoek naar werk wat met het certificaat voor Engels op zak eenvoudiger moet zijn. Een van de dochters van Sarath leert voor kleuterjuf en de andere zoekt een baan. De dochter van de buurvrouw kan bijzonder goed leren en moet nu nog 2 jaar naar school en kan dan waarschijnlijk door naar de universiteit. Dit zal de komende jaren ook bekostigd gaan worden door Lankalamai. Het was een gezellig samenzijn en nu nog even een borreltje en dan naar bed want morgen moeten we weer vroeg op pad om om 9.00 uur bij de 1e afspraak te zijn.



Loes

Dag 3, Zondag 3 januari

Om half één in de nacht wordt ik wakker, Tinie is dan ook al weer een tijdje wakker. De biologische klok loopt nog niet gelijk met de tijd in Sri Lanka. Klaarwakker liggen we wat te kletsen en daarna ga ik toch weer onder zeil. Om een uur of zeven gaan de klepjes opnieuw open en na een lekkere opfrissende douche krijgen we een heerlijk ontbijt. Speciaal op ons verzoek is er zelfs bruin brood geregeld. Hmmmm en dan een lekker gebakken eitje, heerlijke verse vruchtensap en nog meer lekkere dingen. Zo kan de dag goed beginnen.


Tegen kwart voor negen is Lucien met het busje gekomen en we gaan nu naar het Welkom Dorp, opgericht door Herman Steur. Als je in de buurt van het bejaardendorp begint te komen weet je al dat je in de buurt moet zijn. De straatnaam is vernoemd naar Herman.



De poort wordt open gedaan en we rijden al zwaaiend door het dorp heen. Links en rechts lopen wat bejaarden die bezoek wel gewend zijn. Regelmatig komen er Nederlanders (en misschien ook wel andere nationaliteiten een bezoekje brengen aan het dorp. Herman komt net uit de kerk gelopen. Hij woont nu zelf ook weer in het bejaardendorp. Een mooie zitkamer is in een maand of drie aan zijn vroegere huisje gebouwd. Het was wat te klein voor alle spullen die mee gekomen zijn uit vorige huizen. We krijgen heerlijke Hollandse koffie met een stuk taai-taai. Herman houdt veel van Hollandse dingen, dus speciaal voor ons heeft hij zelfs nog bitterballen laten maken. Hmmmm, dat smaakt uitstekend.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om de verslagen van dag 1 en 2 via zijn computer op de blog te zetten. Het kost even wat moeite om het zaakje aan de praat te krijgen. Herman zelf heeft geen idee hoe alles werkt dus zoek ik zelf maar even hoe ik op internet kan komen. Zoals jullie dus wel gezien hebben is dat in elk geval gelukt. In eerste instantie had ik ook twee foto’s naar de blog gestuurd maar die zijn niet goed verwerkt. Dat houden jullie dus nog tegoed.

Aansluitend aan de koffie en het nodige geklets gaan we met zijn allen op uitnodiging van Herman lunchen. Heerlijke kippensoep, rijst met toebehoren en een ijsje en vruchten toe.



We brengen Herman weer thuis, nemen afscheid en gaan op de thee bij de ouders van iemand die bij Tinie in Surhuisterveen woont. We brengen de nodige cadeautjes, en krijgen met dezelfde gang ook weer de nodige tegencadeautjes mee terug. Zo komen we nooit van ons overgewicht in de koffer af.

Ik zit nu achter de eetkamertafel te tikken en Loes is aan het kruiswoordpuzzelen. Tinie is wat lectuur aan het lezen en Cees is even aan het buiten spelen. (ik weet even niet wat hij aan het doen is).

We hebben vanavond heerlijk gegeten. Bananensoep, echt lekker en niet zoet, zoals je zou denken.

Daarna rijst met rode bietjes, boontjes, vis, papadam (een soort chips) aubergines, warme komkommers en een worteltjes salade. Als toetje een heerlijke drilpudding, knalroze met daaronder cake en vruchten, gedrenkt in één of andere vla-achtige substantie. Aansluitend voor iedereen een lekker bakje koffie. Dat waren de belevenissen van dag 3.

Morgen gaan we eerst naar de telefoonwinkel om de internetkoppeling op de mobiel van Tinie weer in orde te laten maken en daarna gaan we met een nieuwe leverancier het land in om diverse kruidenkwekerijen te gaan bezoeken. Morgen dus meer over deze belevenissen.

Dag 2, Zaterdag 2 januari

We hebben nu net een frisdrankje genuttigd en zullen zo wel gaan ontbijten. Op Sri Lanka is het 4.5 uur later als in Nederland. Het is nu dus hier 10 voor tien. De landing wordt verwacht om 13:10 uur locale tijd. De heenweg is ongeveer 10 uur vliegen, en over drie weken de terugvlucht naar verwachting ongeveer 12 uur (we hebben dan wind tegen)


Tot zover even onze belevenissen tot heden.

Inmiddels zijn we wat verder in de tijd. Om ongeveer 13:00 uur zijn we aangekomen op het vliegveld.

Wel heftig, 30 graden nadat we met 0 graden zijn vertrokken. De douane doet het kalmpjes aan dus al met al staan we nog wel een uur in de rij. Gelukkig zijn we daarna snel bij de lopende band en de koffers komen gelukkig ook snel tevoorschijn. Lucien (de vaste chauffeur en vriend van Tinie) staat ons al op te wachten en we zweten al weer peentjes. We gaan naar het huis van Henk en Reim (twee Nederlanders die hier op Sri Lanka een huis hebben), een mooi plekje aan de lagune.

Ik zit nu op het terras met een lekker briesje dit verhaal te tikken.

Het is jammer maar internetten via de laptop met de mobiel gaat nog niet lukken. We moeten maandag eerst bij de telefoonmaatschappij langs om de telefoon anders (op GPRS) in te stellen. Gelukkig kan dat in een dichtbij gelegen dorp. Ik heb twee jaar geleden dat ook moeten regelen, maar DIALOG (de telefoonmaatschappij) zet deze instellingen weer terug als er een bepaalde tijd geen gebruik van wordt gemaakt. Dat is dus nu niet zo handig.

We krijgen nu een lekkere kaas/tomaten tosti. We hebben wel trek in wat hartigs na deze lange, lange dag. Op een paar kleine hazenslaapjes na zijn we nu al zo’n dertig uur achter elkaar op.

Nimal (de huismeester van het huis van Henk en Reim) is nu lekker aan het koken. Tomatensoep,

kip en gebakken aardappels of frietjes staan er op het menu. We zullen vanavond wel niet al te laat naar bed gaan. De accu is wel een beetje leeg. Morgen gaan we naar het Welkomdorp en op de koffie bij Herman Steur. Tot zover de belevenissen van dag 2.

Dag 1, Vrijdag 1 januari

Op een hoogte van 39000 feet (11887 m1 boven de aarde) en met een buitentemperatuur van -59 graden begin dit verhaal. Nog een uur of drie te gaan en dan zullen we weer in Sri Lanka zijn.


Na het vuurwerk vannacht zijn we toch nog maar een beetje snel naar bed gegaan met in het achterhoofd dat slapen in een vliegtuig waarschijnlijk toch niet veel gaat worden.

Dat komt ook wel weer uit. Af en toe een kort knippertje in een ongemakkelijke houding.

Het vliegtuig zit vol en dat hadden we eigenlijk ook niet bedacht. Op Schiphol was het niet druk.

We kwamen met de trein aan vanaf Lelystad en konden direct onze koffers kwijt. Dat is dan wel fijn.

Een rustig stekje gevonden en wat gegeten en toen konden we ook al weer inchecken.

Britisch Airways vertrok met 10 minuten vertraging, dus dat mag geen naam hebben.

Zo achter glas was het ook wel heel mooi weer.

Eén maal in de lucht was ook Noord Holland nog wel besneeuwd. Op Schiphol was dat niet te bekennen.

Geland in London zijn we maar meteen doorgegaan naar gate -4-, een busreis van naar schatting 10 kilometer, dus kun je wel inschatten hoe groot London Heathrow wel moet zijn. In London was het gelukkig ook goed weer en ook geen sneeuw te bekennen. (Wel zo handig als je moet starten en landen lijkt me)

Aangekomen bij de connectiebalie van Sri Lankan Airways om in te checken gaat het bijna fout.

De twee meer ervaren reizigers (Jan en Tinie ahum) hebben de instapkaart van de Amsterdam-London vlucht in de stoelzak van het vliegtuig achtergelaten! Dat op zich was nog niet zo erg maar ja, de nummers van de kofferlabels waren op deze kaarten geplakt. Jammer maar geen nummers is geen koffers mee op het vliegtuig! $)(&^@$^^%@&

Omdat het niet druk is gaat de dame van de incheckbalie achter haar desk vandaan om bij een collega het telefoonnummer van Britisch Airways op te vragen. Bijna nooit neemt daar iemand de telefoon op, maar we hebben geluk. Alhoewel, de persoon aan de andere kant had waarschijnlijk een heftige nieuwjaarsnacht gehad en alleen met veel pijn en moeite lukte het om de kofferlabelnummers te achterhalen. Anders hadden we weer met de bus terug gemoeten naar gate -5- om daar persoonlijk deze twee nummers op te vragen.

Enfin, we hebben de dame achter de incheckbalie maar extra bedankt voor haar hulp.

Na wat winkels koekeloeren hebben we maar voor vliegveldprijzen een hamburger met patat genuttigd. Het ging toch nog wel snel met het wachten. Op tijd vertrokken we met een vol vliegtuig uit London. (ik schat zo ongeveer 300 mensen in de Airbus type 340-300)

     Alle lezers van deze BLOG een gezond en voorspoedig jaar
               toegewenst namens Cees, Loes, Tinie en Jan