Dag 23, Zaterdag 23 januari

Alsof er met duizend hogedrukspuiten aan de buitenkant tegen het vliegtuig wordt gespoten, zo klinkt het ongeveer al zes uur. We zijn ongeveer tien minuten te laat vertrokken uit Colombo (geplande tijd was 02:15 uur) Doordat ik vooraf had ingecheckt met de computer en wat nieuwsgierig van aard was, kwam ik er achter dat we niet langer in de hele lange rij hoefden te blijven. In no time konden we onze koffers droppen bij een speciale balie. Zoals gebruikelijk daarna was rond-shoppen en een lekker bakje koffie drinken. Gisteravond toen we voor de laatste keer uit eten gingen wilde het toeval dat we nog even met Mac (de assistent van Herman Steur) belden om te vragen hoe het met zijn zoon ging. Herman en Mac waren uit eten geweest in de buurt en spontaan kregen we hen op bezoek in de eettent waar de zaten te eten. Heel gezellig en ongedwongen hebben we wat zitten kletsen. Loes moest en zou nog een cadeautje krijgen dus Mac werd nog even naar de winkel gestuurd om een mooie parelketting te kopen. Herman heeft zelfs nog “lang zal ze leven” gezongen voor Loes.

Het is onvoorstelbaar hoe snel de drie weken voorbij gevlogen zijn. We hebben veel gereisd en veel leveranciers kunnen bezoeken. Tussendoor was er af en toe even tijd voor wat ontspanning en zeker het bezoek aan de vluchtelingenkampen heeft veel indruk gemaakt. George en Luccien hebben ons veilig en zonder brokken door het chaotische verkeer kunnen loodsen en zijn als vrienden met ons opgetrokken, bij Nimal voelden we ons thuis en bij Indira en Rolf werden we verwend in hun mooie huis en gastenverblijf. We verlaten Sri Lanka en onze vrienden met weemoed, maar troosten ons met de gedachte dat we terugkomen.

Alle lezers van deze blog bedankt voor hun reacties en hun belangstelling, ook namens Cees, Loes, Tinie en mezelf.

Dag 22, Vrijdag 22 januari

Vandaag hebben we nog wat kleine afspraken en boodschappen op het programma staan. Vanmorgen hebben we ontbeten en daarna met de dames van Indira koffie met gebak getrakteerd omdat vandaag Loes jarig is. Ik ben in Negombo naar de kapper geweest voor 250 roepees = ongeveer één euro vijftig. Daarna naar de foto-afdruk-winkel om wat foto’s van de opening van de kleuterspeelplaats te laten afdrukken. Cees en Loes doen ik Negombo wat boodschappen en ik laat me door een toektoek terug brengen naar het Goldi Sands Hotel, waar Tinie een aantal afspraken heeft met nog een tweetal leveranciers. We lunchen bij een Pizza restaurant en bespreken vast een tafel in een anders restaurant voor vanavond. Zo meteen gaan we nog bij Nimal de daar achtergelaten winterkleren ophalen. Voor de rest van de middag hebben we verder vrij dus kunnen we nog lekker even het zwembad induiken en misschien even wat voorslapen voor de lange nacht.

Dag 21, Donderdag 21 januari

We zijn nu op de terugweg van Kalpitiya, het is inmiddels half vijf plaatselijke tijd. Voor een bezoek aan Kalpitiya moet je wel een dag uittrekken. Vanaf Negombo is het ruim 3 uur rijden en vooral het laatste uur is de weg zeer slecht. Er was door Jan Kuipers en zijn vrouw een leuk programma bedacht. Na het welkom bij het nieuwe, door jan opgerichte VVV kantoor, reden we achter jan aan over zandweggetjes, waterkuilen en andere terrein omstandigheden. Aan het eind van dit pad kwamen we uit bij het water van de lagoon. Hier stond een soort gastenverblijf, zoals je dat ook wel kent van de reclame van de Madedieven. In het water een soort open huis op palen met stretchers, tafels en stoelen en een eenvoudig keukenblokje. Aan de steiger een motorbootje. Na een bakje koffie met chocoladegebak zijn we met z’n allen in het bootje gestapt en naar een kerkje op een nabijgelegen eiland gevaren. (Met acht man aan boord was het bootje zo zwaar beladen, dat we vast aan de grond lagen, dus de heren de broekspijpen omhoog en overboord om de boot van de kant te krijgen) Het was warm en zonnig met ook een stevige bries, dus af en toe een plens zout water over je heen. Bij het kerkje aangekomen gingen een aantal van ons op zoek naar “mosselen” en Cees heeft wat foto’s van het kerkje gemaakt. Op de terugweg naar het Madedieven verblijf passeerden we een visserman, dus daar werden wat verse vissen gekocht voor de maaltijd die na terugkeer op het programma stond. Na deze lekkere maaltijd zijn we tegen kwart over vier vertrokken zodat we op tijd terug zijn in Negombo. Daar zijn we uitgenodigd door Rolf en Indira om de de Zwitserse dame te gaan eten. In elk geval is daar de cordon bleu heerlijk en ook de cappuccino is daar uit de kunst. Het is vandaan een heerlijke vakantiedag geweest. Morgen nog wat laatste gesprekken en nog wat boodschapjes doen en nog even naar de kapper. (was er door de grote drukte nog niet van gekomen)

Dag 20, Woensdag 20 januari

Het gaat goed, we liggen op schema denk ik. Het is nu half vier en ik zit in de auto op een hobbelende weg dit verslag te tikken. Vanmorgen zijn we begonnen met het openen van een aantal speeltoestellen bij een kleuterschool voor arme kinderen. Via Lankalamai zijn hier een aantal speeltoestellen (schommel, glijbaan en draaimolen) geplaatst. Hier worden dan weer een aantal festiviteiten aan gekoppeld, kandelaar ontsteken en toespraken. Daarna thee met gebak en andere snacks. Als dit afgelopen is gaan we even dagzeggen bij Lal en Rosita en hun kinderen. De dochter des huizes gaan komende zaterdag trouwen. Na een bakje koffie gaan we richting Hasjini, een vriendin van Tinie die ze al 24 jaar kent. Hier lunchen we en praten weer bij. Na een uur rijden komen we aan bij Asian Toys waar we op verzoek van de klant een levering bestelde krukjes fotograferen. De betonleverancier waar we eerder waren is hier ook naar toe gekomen en toont ons een aantal monsters. Zo blijven we tenminste nog een klein beetje op schema. De komende twee afspraken proberen we ook te combineren, dat scheelt een boel reistijd in het drukke Colombo. Het is denk ik ruim 30 graden en zonnig. In de auto met airco is het goed uit te houden, maar als we uitstappen dan is het eerst wel even wennen. We zweten wat af. Cees, Loes en Tinie zijn nu in een giftshop op zoek naar nieuwe leuke artikelen terwijl ik nu rustig in de stilstaande auto zit te schrijven. Met wat nieuwe ideeën vertrekken we naar een mooi restaurant bij de golfbaan waar we de laatste twee afspraken hebben. Diruni en Thusita zijn allebei hier uitgenodigd, zodat we niet van hot naar her door het drukke Colombo hoeven te rijden. Als we klaar zijn met deze gesprekken besluiten we hier ook nog maar wat te eten. Tenslotte is het spitsuur in Colombo en dan komen we ook niet door het verkeer. Tegen negen uur vertrekken we dan richting Negombo. Het is dan al redelijk rustig op de weg. Morgen gaan we naar Jan Kuipers en zijn nieuwe Srilankaanse vrouw in Kalpitiya.

Het looppad naar het paradijs

Ons verblijf voor de laatste drie dagen in Sri Lanka

Dag 19, Dinsdag 19 januari

We zijn nu in het paradijs aangeland. We mogen logeren in de gastenverblijven van Indira en Rolf en echt, het is als in een sprookje. Balzalen van slaapkamers, en strakke moderne badkamer met betonlook en een heus zwembad in de woonkamer. Daar ben ik dus net maar even in geplonsd. Het was lekker koud omdat het zwembad niet de volle zon krijgt. (het dak ter plaatse van het zwembad ontbreekt in de woning) We zijn vanmorgen vertrokken uit Annaratnapura. Op weg naar Negombo, waar we dus nu zijn hebben we een tussenstop gemaakt in Kurrunagele bij Selyn, de leverancier van onder andere kinderschortjes, theedoeken en knuffels. Er is weer een bestelling geplaatst. Aansluitend gaan we uit eten bij een restaurant aan een meer. Een lekker koel briesje maakt de temperatuur heerlijk aangenaam. Na het eten gaan we nog langs bij de winkel van Selyn. Deze is afgelopen jaar fors uitgebreid en gemoderniseerd. Hier zien we ook weer een aantal nieuwe artikelen waar nog nadere informatie over zal volgen. Tegen half vier vertrekken we richting Negombo waar we tegen zes uur aankomen bij ons verblijf voor de laatste drie dagen. De woning en gastenverblijven zijn gebouwd door een aannemer die 53 jaar geleden vertrokken is uit Zweden en na vele omzwervingen via Amerika, Nederland, België, Rusland enzovoort uiteindelijk op Sri Lanka is neergestreken. Het is een heel aardige man en ook zijn vrouw Indira is een gezellige gastvrouw / vriendin. Morgen gaan we naar Colombo en hebben daar een stuk of zeven afspraken. Het wordt dus een drukke dag.

Dag 18, Maandag 18 januari

Het is bewolkt en af en toe valt er regen. Het is denk ik zo’n 25 graden. Vanmorgen toen we op stonden was het terras verbouwd omdat er een bruiloftsfeest gaat plaats vinden. Het is niet druk in Giritale, als we ontbijten zitten we bijna alleen in de eetzaal. Er staat een ontbijtbuffet voor de gasten, maar dat is wel wat overdreven voor 6 mensen in de eetzaal. Er staan vier obers in de startblokken om de lege bordjes van tafel te halen. Dat eet niet echt ontspannen. Enfin, we besluiten alvast de koffers te pakken en in de auto te doen omdat we vanwege de bruiloft dat denkelijk niet meer makkelijk kunnen doen, zonder door het feestgedruis te moeten. Tegen elf uur vertrekken we naar Dambula. We zullen Lucien daar treffen. Hij is onderweg met melkpoeder en speelgoed voor de kinderen. We gaan straks deze spullen uitdelen in een vluchtelingenkamp van met name de Tamils. Dankzij connecties met de Lions-club hebben we naar het schijnt als eerste buitenlanders toestemming gekregen om de kampen te mogen bezoeken. Dat schijnt heel erg uitzonderlijk te zijn, dus kijken we er met spanning naar uit. In het vluchtelingenkamp verblijven ruime 10000 mensen! Dan zijn de spullen die we gaan brengen een druppel op de gloeiende plaat, maar beter iets dan niets is ons motto.

Het is gelukt, we zijn in één van de kampen geweest. Op de heenweg stond op een afgesproken plek een generaal (of zo iets) klaar en deze persoon is vervolgens in de bus van Lucien meegereden. Wij zaten in het tweede busje, en voor Lucien reed een grote vrijgeleide bus. De controleposten waren over onze komst geïnformeerd en dus konden we vrij doorrijden naar het vluchtelingenkamp. Op weg er naar toe werden we een beetje stil. Heel veel huizen aan de weg met rondom een grondwal en/of zandzakken zodat ze als een soort kogelvrije plek konden worden gebruikt. Ook kwamen we onderweg watertanks tegen van hulporganisaties. Daarna uitgebreide velden met tenten of noodwoningen / gebouwen. Heel veel van deze noodvoorzieningen. Op de plaats van bestemming aangekomen zaten de, meest vrouwen en een enkele man al klaar in een soort open vertrek met stoelen. De vrouwen hadden (soms huilende) kinderen op schoot. Na wat toespraken en uitleg aan de mensen werden eerst de speelattributen aan één spelleider officieel overhandigd en daarna kwamen de vrouwen naar voren om een zak of doos melkpoeder in ontvangst te nemen. Veel van hen zullen in de oorlog hun man of vader verloren zijn. Het was om stil van te worden. De kolonel van het kamp was positief gestemd en had de verwachting dat de mensen met 2 á 3 maanden weer terug konden naar huis. Materiaal voor herstel van de schade aan huizen wordt door de regering ter beschikking gesteld en ook krijgen de mensen 250 dollar mee om weer wat geldmiddelen te hebben. We praten nog wat na met de kolonel en bedanken hem voor deze mogelijkheid. Voldaan vertrekken we daarna naar ons hotel.